Evangelisch Werkverband
Evangelisch Werkverband
Eendrachtstraat 29a
3784 KA Terschuur
0342-460010 - info@ewv.nl

Ontmoetingen van onze pionierbegeleider

Op een dag belandde ik in de kroeg en vroeg een willekeurig persoon waarom ik in Jezus geloof. Dat gesprek nam een bijzondere wending en dat wil ik graag met je delen. Maar eerst leg ik de vraag terug.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: waarom ben jij een volgeling van Jezus? Voor het gemak ga ik er maar even vanuit dat jij in Jezus gelooft. Zo niet, dan kom ik graag met je in contact, want ik zou het heel interessant vinden om met iemand in gesprek te zijn die de nieuwsbrief van het EW leest en niet in Jezus gelooft.

Maar terug naar de vraag: waarom ben je een volgeling van Jezus? Neem eens een moment de tijd om die vraag te overdenken… Waarom ben jij christen? Waarom volg jij Christus?

Tien jaar geleden zat ik op het Evangelisch College en ging ik elke donderdagavond van Nieuw-Beijerland naar Rotterdam om theologiecolleges te volgen. Ik weet nog dat ik als theologiestudent een flink pakket zekerheden mee naar huis kreeg om mijn geloof woorden te geven. Na elk college ging ik nog een stuk stelliger en zelfverzekerder naar huis.

Totdat ik op een januaridag mijn bus miste. Het was 22.03 uur en ik rende met mijn zware tas vol theologische dikke boeken om bus 160 te pakken die om 22.01 zou vertrekken. Maar helaas; ik was te laat. Terwijl ik buiten adem op het perron liep, zag ik de 160 voor mijn neus vertrekken.

Uiteraard had ik geen zin om buiten in de winterkou te wachten, dus liep ik naar de nabijgelegen kroeg om een uur te wachten op de volgende bus. Terwijl ik aan de bar met een biertje zat na te denken of het missen van een bus voorbeschikking kon zijn, kwam er een jongeman naast me zitten.

‘Ik zag jou rennen naar de dezelfde bus; ik heb ‘m ook gemist.’ De jongeman keek me lachend aan en stak zijn hand uit: ‘Hoi, ik ben Bram.’ ‘Hoi, ik ben Ramon’ zei ik terwijl ik verrast was door de medereiziger die onverwachts contact legde.

Al snel kwam er een gesprek op gang over onze studies. Hij studeerde geneeskunde en ik studeerde voor jongerenwerker en theologie. Hij was overduidelijk nieuwsgierig naar mijn drijfveren om theologie te studeren en vuurde de ene na de andere vraag op me af. Alsof ik een volleerd theoloog was gaf ik het ene na het andere antwoord en er volgde een geanimeerd gesprek.

Totdat Bram me indringend aankeek en zei: ‘Nu ben ik die clichés zat; kom nu eens met een goed verhaal.’ Opeens voelde ik me onzeker en wist ik niet meer wat ik moest zeggen. Ik had mijn geloof perfect onder woorden gebracht, dacht ik. En nu bleek het opeens geen goed verhaal te zijn. ‘Weet je,’ zei Bram, ‘het klinkt allemaal zo onpersoonlijk. Ik ging vroeger ook naar de kerk, maar op den duur ben ik op al die dogma’s afgehaakt.’ Toen Bram dat zei kon ik wel door de grond zakken. Ik voelde me een mislukte theoloog en ik hoopte dat ik snel een einde kon maken aan het gesprek.

‘Kijk, daar gaat onze bus van 23.01 uur die we moesten hebben,’ zei Bram lachend. ‘Ik trakteer je nog een biertje en dan mag jij antwoord geven op de vraag waarom je echt in Jezus gelooft. En nu geen clichés meer.’

Het werd een lange avond, maar het gesprek zal ik nooit vergeten. Die avond was het begin van mijn zoektocht. Een zoektocht naar hoe ik mijn geloof in Jezus kon verbinden met andere mensen. Volgende keer meer daarover. Hoe verbind jij het geloof in Jezus aan andere mensen?